2016 / 35x35



35x35, Art Project Vol II, Copelouzos Family Art Museum, 2016
Curating: Ελένη Γατσά



2013 / Allgemeines Künstlerlexikon



De Gruyter, Allgemeines Künstlerlexikon, Band 79, VÖ: 15. Juni 2013 by Konstantin Alexiou





Καζάζης Γιώργος, Έλληνας ζωγράφος, γεν. 1958, Αθήνα όπου και ζει.

1977-83 Σπουδές ζωγραφικής στην Αθήνα, μεταξύ άλλων και στον Γιώργο Μαυροΐδη και στον Νίκο (Κεσσανλή).
Από το 1990 είναι καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας.

2000-01 Μέλος του Project Space στην Αθήνα.
Στην σύγχρονη ελληνική τέχνη θεωρείται Post-Pop-Art-καλλιτέχνης, ο οποίος αντικατοπτρίζει με κριτική τον καταναλωτισμό της κοινωνίας και την διαμόρφωση ταυτότητας μέσα από τα ΜΜΕ.

Αρνείται να χρησιμοποιήσει μια συναισθηματική και επιφανειακή γλώσσα εικόνας. Για τα έργα του χρησιμοποιεί θέματα από Design, Lifestyle, Μόδα καθώς και εικόνες της συλλογικής μνήμης και συνθέτει με αυτά κολάζ που μοιάζουν κυνικά. Χρησιμοποιεί π.χ. Φωτογραφίες από: διαφημίσεις μόδας, κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών και Joypads, κτίρια γνωστών αρχιτεκτόνων, πολιτικά συμβάντα κλπ. Επεξεργάζεται τις εικόνες ψηφιακά στον υπολογιστή, έτσι ώστε, αποκομμένες από το αρχικό νόημα, τοποθετημένες δίπλα δίπλα η μια στην άλλη να μοιάζουν ισάξιες. Κατόπιν τις μεταφέρει συνήθως σε μεγάλες οθόνες.

Τα έργα του, έντονα χρωματισμένα με ακρυλικά χρώματα, τηρούν την παράδοση της Pop- Art. Συχνά περιορίζει τις φωτογραφίες σε φόρμες, οπότε χάνουν τον αρχικό συμβολισμό τους. Έτσι π.χ. δείχνει στην σειρά από χαρτί WTC (2004) τμήματα των γκρεμισμένων δίδυμων πύργων του World Trade Center στη Νέα Υόρκη, μπροστά από τα οποία ποζάρει ένα κοριτσάκι φορώντας καπέλο με την επιγραφή “Britney Spears” , με μία φιγούρα του Pokemon. 
Οι υπόλοιπες εικόνες της σειράς δείχνουν σαν μελέτη πάνω στη δομή της κατεστραμμένης αρχιτεκτονικής ψηλών κτηρίων. Επιλέγει για αυτό λεπτομέρειες (τμήματα) και ανασυνθέτει με αυτές νέες συμμετρικές μορφές.

Επίσης το 2004, επιλέγει ως θέμα για μια σειρά το αμόκ που έπαθαν δυο μαθητές το 1999 στο σχολείο Columbine (Columbine, όλα ακρυλικό σε καμβά). Η τραγωδία μετατρέπεται εδώ σε ένα πολύχρωμο πάρτυ με μπαλόνια, glitter και ακρυλικό χρώμα. Ο Κ. αποφεύγει μία ανοιχτή κριτική προς τον πολιτισμό και την κοινωνία, καθώς παραθέτει μόνο μεμονωμένα αντικείμενα και μορφές σώματος από τις γνωστές σε όλους εικόνες.

Ήδη προγενέστερα έργα μαρτυρούσαν το ενδιαφέρον του για φόρμα και χρώμα στην τέχνη. To 1997-98, σε μια σειρά μεγάλων τετραγώνων έργων, συνθέτει με διακοσμητικό τρόπο φόρμες από αλλοιωμένες εικόνες.: μεταξύ άλλων Funny couple, Pink Μotif (όλα ακρυλικό σε καμβά). Τα στοιχεία των έργων αυτών είναι έτσι τοποθετημένα, ώστε με την πρώτη ματιά να δείχνουν διακοσμητικά και να αποφεύγουν έναν χαρακτηρισμό με βάση το περιεχόμενό τους.

Μια οικειότητα με το διακοσμητικό στοιχείο φέρουν και οι νεότερες δουλειές του Κ., στις οποίες μεταξύ άλλων χρησιμοποιεί και την τεχνική του Plexiglas και Airbrush. Π.χ. Αirports (2005-06) , Males Females (2012). Πέρα απ’ αυτό πειραματίζεται με τυπώματα Lambda υψηλής ποιότητας στα οποία συνδυάζει γραμματοσειρές, φωτογραφίες και ζωγραφική. Π.χ. Hero (2007) Αθήνα, Υπουργείο παιδείας & πολιτισμού, Άνδρος, Ίδρυμα Γουλανδρή Συνεντεύξεις: Culture 3/10/09, Αυγή 4/11/09, Time 30/3/11. [...]

2011 / Σε Ενεστώτα Χρόνο

In Actual Time



Γιώργος Καζάζης, Σε Ενεστώτα Χρόνο,
Εφημερίδα Χρόνος, 30 Μαρτίου 2011, Επιμέλεια: Χρήστος Θεοφίλης




2010 / Αυτοπροσδιορισμοί

Self-Definitions



Γιώργος Καζάζης, Αυτοπροσδιορισμοί,
Εφημερίδα Αυγή, 6 Ιανουαρίου 2010, αρ. φύλλου 10717, σελ. 17, Επιμέλεια: Χρήστος Θεοφίλης





Τα λιλιπούτεια Joysticks έκαναν την εμφάνισή τους πάνω από το Johnson Wax Building, το αριστούργημα του Frank Lloyd Wright, με άγνωστες διαθέσεις. Στριφογύριζαν σαν να χόρευαν με εκπληκτικές κινήσεις στον αέρα. Πολύχρωμα λαμπάκια και ηλεκτρονικοί ήχοι, κυριάρχησαν στον ουρανό. Ο κόσμος χαρούμενος γελούσε και χόρευε. Μερικοί μάλιστα έπεφταν κάτω, παριστάνοντας τους νεκρούς, εξυμνώντας τον νέο ηδονισμό. Τι θα πάθαιναν εξάλλου μέσα σε μια τόσο παραμυθένια εικόνα, χολιγουντιανών προδιαγραφών.
Σε λίγο παρουσιάστηκε στον ορίζοντα ένα κυβερνητικό αεροσκάφος.
Απόλυτο χάος, καταστροφή.
Ένα γυναικείο χέρι ξεπρόβαλε από τα ερείπια. Ενστικτωδώς, πλησιάζω τρέχοντας, αγωνιώντας εάν είναι ζωντανή. Φτάνω. Το χέρι τρέμει, τρέμω και εγώ. Μα… που πήγε; Εξαφανίστηκε. Το χέρι δεν υπάρχει πια. Αρπάζω γεμάτη χαρά και συγκίνηση το άδειο φόρεμα PRADA, το NOKIA N96 και φεύγω γρήγορα.
Μέσα στην ανεξέλεγκτη επιθυμία μου να τα αποκτήσω, δεν με ενόχλησε στο στόμα μου, η πικρή γεύση της ανούσιας κατανάλωσης. Αν αρχίσεις να συλλέγεις πράγματα, νοιάζεσαι για αυτά και όταν μετά χαθούν χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Παλιά κρατούσα αρχείο, ζωγραφίζοντάς τα, ξορκίζοντάς τα.
Ήταν τόση μεγάλη η ανακούφιση μου, όταν το βράδυ στις ειδήσεις δεν ανέφεραν τίποτα για την μεγάλη καταστροφή. Μήπως δεν είχε γίνει, μήπως ήταν πάρα πολύ μακριά από μένα, αναρωτήθηκα. Κοίταξα με αγάπη το PRADA δίπλα μου. Ήταν μες’ τα αίματα.



Το πρωί, δίπλα στον ροζ καταρράκτη του σπιτιού μου και ανάμεσα στα γαλάζια μου δέντρα, μια γοητευτική γυναίκα κτυπούσε βίαια ένα αντρικό ομοίωμα. Όταν έφτασα εκεί είδα ότι από το κεφάλι του άντρα, έτρεχε τόσο πολύ αίμα, που είχε καλύψει πια με κόκκινο χρώμα τα πολύχρωμα λουλούδια μου. Η εικόνα μπροστά μου ήταν πανέμορφη: Όχι ακριβώς με την εικαστική έννοια, αλλά με αφορμή την εικαστική έννοια.
Διασκέδασα με το γεγονός και αναρωτήθηκα τι γίνεται όταν ένα γοητευτικό περιτύλιγμα, μπαίνει δίπλα στο περιεχόμενο; Το περίβλημα γίνεται κυρίαρχο και το περιεχόμενο γίνεται διακοσμητικό.
Εκείνο το πρωί, υπήρχε μια συγκινησιακή φόρτιση. Προσπάθησα να απομυθοποιήσω, απενεχοποιήσω, να απαλλάξω από την συναισθηματική τους φόρτιση τα χθεσινά γεγονότα. Άρα σκέφτηκα, το έργο πρέπει να από-συναισθηματοποιηθει από τον κοινό πόνο και ταυτόχρονα να υπερτονιστεί και υπέρ-συναισθηματοποιηθει, από την άποψη του καλλιτέχνη.
Δεν περιγράφω τις καταστάσεις, αλλά κάνω έργο με αφορμή αυτές.

Γιώργος Καζάζης
Αθήνα, Μάρτιος 2009


2009 / Λίνα Τσίκουτα


Λίνα Τσίκουτα, κείμενο για το flyer της έκθεσης "Ζευγάρια στην Ζωή και στην Τέχνη :
Ελένη Δημητροπούλου + Γιώργος Καζάζης", Γκαλερί Γαία, Μάϊος 2009



Lina Tsikouta


Η τέταρτη ενότητα έργων της σειράς «Ζευγάρια στη ζωή και στην τέχνη», αφορά τη «συνεύρεση» των έργων της Ελένης Δημητροπούλου και του Γιώργου Καζάζη σε μια κοινή έκθεση και σε διάλογο στα δύο επίπεδα της Αίθουσας Τέχνης «Γαία». Οι εκθέσεις που προηγήθηκαν αφορούσαν το έργο των Άντζι Καρατζά και Σταύρου Μπονάτσου, Ευφροσύνης Μυτιληναίου και Κώστα Τσώλη, Δήμητρας Μαρούδα και Τάκη Γερμενή.

Στη σειρά αυτή, όπως προϊδεάζει ο τίτλος, παρουσιάζεται παράλληλα το έργο σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών που τυχαίνει να είναι και ζευγάρια στη ζωή. Υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα σε όλη την ιστορία της τέχνης, ζευγαριών που είτε συνέβαινε να είναι και οι δύο καλλιτέχνες, είτε πολύ περισσότερο δημιουργούσαν και εξέθεταν από κοινού. Τέτοια ζευγάρια ήταν ο Rodin και η Camille Claudel, η Sonia και ο Robert Delaunay, η Frida Kahlo και ο Diego Rivera, ο Jean Tinguely και η Niki de Saint Phalle, οι Gilbert and George, η Marina Abramovic και ο Ulay, και τόσα άλλα.

Η Ελένη Δημητροπούλου παρουσιάζει έργα κυρίως σε χαρτί, αλλά και κάποια σε μουσαμά, με απλά γεωμετρικά σχήματα και έντονα, καθαρά χρώματα. Πρόκειται για μεταγραφές εσωτερικών χώρων, όπου η καλλιτέχνης παρουσιάζει απλά αντικείμενα, καθημερινής χρήσης, υπό την μορφή σχημάτων σε λευκό χώρο. Τα επιλεγμένα αντικείμενα, αποσπασματικά σπαράγματα εσωτερικών χώρων, αναδομούνται σε νέες συνθέσεις.

Τα έργα παρουσιάζουν ουσιαστικά περίκλειστους όγκους τοποθετημένους «αυθαίρετα» σε λευκό χώρο σαν να αιωρούνται και σαν να υπακούν σ’ ένα εσωτερικό σύστημα ρυθμών μιας ιδιάζουσας προσωπικής κοσμογονίας. Τα δυσανάγνωστα αυτά σχήματα δεν είναι τίποτε άλλο από τη μεταγραφή σχημάτων καθημερινής θέασης των πιο οικείων αντικειμένων της καθημερινότητάς της. Έτσι πολύ απλά η Δημητροπούλου απεικονίζει αυτό που βλέπει, αυτό που την περιβάλλει, όπως μια σύνθεση με τρία ρούχα ή μια τοστιέρα και ένα καφασωτό, τελάρα ή πατούσες ποδιών και κασετόφωνο, ρολά με σκαφάκια για βάψιμο, λάμπες, βρύση και σαπουνοθήκες, πετσετάκια, μάτια κουζίνας και ντουλάπι, μια πόρτα και το περίγραμμα ενός φωτιστικού που εισέρχεται στο πλάνο ή ακόμη μια σύνθεση με τοπίο, μπαλκόνι και βουνό στον ορίζοντα. Οι σχηματοποιήσεις καθημερινών αντικειμένων της Ελένης Δημητροπούλου έχουν κάτι από τη σχηματοποίηση όγκων της βυζαντινής τέχνης και ταυτόχρονα κάτι από την αφαίρεση του Kandinsky.
Σίγουρα πάντως η Δημητροπούλου με τη συγκεκριμένη διαδικασία απεικόνισης μοιάζει να ξορκίζει και να ορίζει το οικείο, καθημερινό περιβάλλον της, όπως ακριβώς ο πρωτόγονος άνθρωπος σχεδίαζε το επιθυμητό θήραμα.

Ο Γιώργος Καζάζης εκθέτει ζωγραφικά έργα, διαφόρων διαστάσεων σε μουσαμά, αλλά και σε κομμένο πλεξιγκλάς, με παραστάσεις από εικόνες της διαφήμισης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της καθημερινότητας. Πρόκειται για σύγχρονες εικόνες, από τη διεθνή πραγματικότητα, τα πολιτικά γεγονότα, τις εικόνες της τηλεόρασης, τις οποίες μεταπλάθει και παρουσιάζει με διφορούμενο τρόπο. Στις νέες εικόνες του, η ανάμειξη του φανταστικού με το πραγματικό έχει ως πρόθεση την υπονόμευση του σοβαρού και του τραγικού παρουσιάζοντάς το σε μια πιο εύπεπτη, ανακουφιστική, μεταλλαγμένη πραγματικότητα.

Ο Καζάζης εδώ και δέκα χρόνια χρησιμοποιεί μια παγκοσμιοποιημένη εικονογραφία την οποία επιλέγει έτοιμη από το διαδίκτυο και στη συνέχεια μετατρέπει από αναγνωρίσιμη σε μη αναγνωρίσιμη και συχνά ανεικονική. Τα σχήματα, οι όγκοι, τα περιγράμματα αλλά και το ίδιο το γέμισμα των μορφών, είτε με ακρυλικά, είτε με μολύβια ή με τυπώματα σε plexiglass, υπακούν στο πρόσταγμα δημιουργίας ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό με τελείως αναπάντεχες συναντήσεις.
Επίσης το τραγικό μεταλλάσσεται σε κάτι πιο ήπιο και χαριτωμένο, σαν να θέλει ο καλλιτέχνης να ξορκίσει το κακό. Η τρομοκρατία προσλαμβάνει χιουμοριστικές διαστάσεις. Έτσι οι Δίδυμοι Πύργοι παρουσιάζονται σε μια σύνθεση όπου σε πρώτο πλάνο φωτογραφίζεται μια κοπέλα με pokemon. Οι Άγγελοι του Τσάρλι πρωτοστατούν ως σήριαλ της εποχής των μαθητικών του χρόνων και ως μια εκδοχή ωραιοποιημένης τηλεόρασης που ωστόσο «στάζει αίμα». Με χιούμορ δημιουργεί έναν παράξενο «Τρόμο στην κουζίνα μας». Εξάλλου το ενδιαφέρον του για την αρχιτεκτονική τον οδηγεί σε αναπάντεχες συναντήσεις όπως αυτή με το «Σπίτι με τους καταρράχτες» του Frank Lloyd Wright, με ένα πτώμα και ένα κινητό γνωστής μάρκας. Αυτή η καταιγιστική οικειοποίηση της ψηφιακής εικόνας ανακηρύσσεται από τον Καζάζη σε αισθητική διατύπωση που ακουμπά στον εξωραϊσμό της σύγχρονης αστικής παγκοσμιοποιημένης καθημερινότητας.

Ο διάλογος των έργων των δύο δημιουργών προσφέρει δύο διαφορετικές εκδοχές απεικόνισης της πραγματικότητας. Με διαφορετικές τεχνικές και αισθητικές προσεγγίσεις οι δύο καλλιτέχνες παρουσιάζουν ερμηνείες τόσο της προσωπικής, όσο και της σύγχρονης συλλογικής πραγματικότητας.



Οκτώ χαρακτηριστικά έργα της Ελένης Δημητροπούλου  ︎



GEORGE KAZAZIS / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ / COPYRIGHT 1984-2018 / LAST UPDATE APR 2018