Bullying




Συγκλονίστηκα από το γεγονός της αυτοκτονίας του μαθητή και οι αντίστοιχες μνήμες, που στην ουσία δεν με εγκατέλειψαν ποτέ, άρχισαν να θεριεύουν σε απελπιστικό βαθμό. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι έφτασα κάποτε σε τέτοιο σημείο απόγνωσης. Εκείνες τις άγριες σκοτεινές στιγμές, ειλικρινά αποζητάς τον θάνατο. Όχι τον εφηβικό ηρωικό θάνατο, αλλά τον ρεαλιστικό, αυτόν που θα κρύψει, θα εξαϋλώσει, θα εξαφανίσει την ύπαρξή σου.
Το ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν προσπάθησα να γράψω ένα κείμενο με ηθικό δίδαγμα, αλλά να καταθέσω ένα κομμάτι της ζωής μου, εστιάζοντας στα θετικά του στοιχεία. Σκέφτηκα πολύ πριν αποφασίσω να το δημοσιοποιήσω, αλλά πιστεύω ότι το οφείλω πρωτίστως στον εαυτό μου και σε όλους και όλες που σε κάποια στιγμή ή και σε όλη τους την ζωή, βίωσαν αυτά που γράφω παρακάτω.

Είχα έντονα και έχω ακόμη σε μικρότερο βαθμό, τραυλισμό και σύνδρομο Tourette.
Στα μαθητικά μου χρόνια υπήρξα θύμα ψυχολογικής κακοποίησης και χλευασμού εξ αιτίας αυτής της ιδιαιτερότητας. Στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στην κατασκήνωση, στο στρατό, από τους καθηγητές του σχολείου, στην κοινωνική μου ζωή και ασυνείδητα από την οικογένειά μου.

Τι αισθανόμουν εκείνες τις ημέρες; Εκείνες τις στιγμές όπου τα ανεκπαίδευτα ένστικτα του θύτη, οδηγούσαν στον εκ προμελέτης βίαιο χλευασμό;
Ντροπή, άγχος, ταραχή, μίσος, ζήλεια, ένταση, ενοχή και πάνω απ' όλα μοναξιά.

Πολλές φορές αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι αυτή ήταν η πραγματικότητα μου.
Όσο σκοτεινή και αποτρόπαια φάνταζε στα παιδικά μου μάτια, έκανα υπέρτατη προσπάθεια να την αποδεχτώ. Αυτή η καθημερινή μάχη είχε εναλλάξ έναν νικητή και έναν ηττημένο: Εμένα. Όταν ερχόταν η λύτρωση του νικητή, έβλεπα με θλίψη τις πληγές μας αμφότερα να αιμορραγούν, σαν η νίκη αυτή να ήταν μια ανείπωτη ήττα.

Ο τραυλισμός και οι συνέπειές του είχαν μπει ανάμεσα σε μένα και στην ζωή μου. Πολύ γρήγορα έγινε τρόπος ζωής η μοναχικότητα, η απομόνωση, η αβάσταχτη περιθωριοποίηση.
Η μεγαλύτερή μου επιθυμία ήταν να καταφέρνω κάποια στιγμή να εξαϋλώνομαι κατά βούληση.
Η σιωπή υπήρξε για μεγάλη χρονική περίοδο, εσωτερική διέξοδος από την βίαιη πραγματικότητα. Η σιωπή με πονούσε και η σιωπή με έσωζε. Η βουβή σκέψη στην προσπάθεια μου να την εξωτερικεύσω μου δημιούργησε όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τον σωματικό μου χαρακτήρα.
Για χρόνια, χιλιάδες απαντήσεις, ερωτήσεις, απόψεις, σκέψεις και συναισθήματα έμειναν ανέκφραστα και παγιδευμένα στην άκρη της γλώσσας μου. Μόνο λίγο πριν κοιμηθώ φανταζόμουν ότι σαν θαυμάσιος ρήτορας μπροστά σε αγαπημένο κοινό μπορούσα να εξωτερικεύσω τις σκέψεις που πίεζαν όλη την ημέρα το εξουθενωμένο μου σώμα, μόνο τότε ερχόταν ο λυτρωτικός ύπνος, άλλοτε με χαμόγελο, άλλοτε με ένα ανεπαίσθητο κλάμα.

Κλεινόμουν σπίτι, διάβαζα λογοτεχνία, έπαιζα φανταστικά παιχνίδια με ιδανικούς φίλους, αλλά δεν έπαιζα με τα παιδιά της γειτονιάς. Θυμάμαι μικρός για ένα μεγάλο διάστημα, η καλύτερη μου φίλη ήταν ένα συνομήλικο κοριτσάκι με σύνδρομο Ντάουν. Στην επικοινωνία μας υπήρχε αυτή η αληθινή ομορφιά που δεν είχα βιώσει με τους υπόλοιπους. Δυστυχώς και αυτή η σχέση κατακρίθηκε και χλευάστηκε, όπως και τόσες άλλες με ανθρώπους που ήταν εξοστρακισμένοι στο περιθώριο, ψυχές που αντιμετώπιζαν τους ίδιους δαίμονες με την όποια ιδιαιτερότητα τους.

Οι γονείς μου με εκλιπαρούσαν να βγω, εγώ δεν άντεχα να τους εξηγήσω τον πραγματικό λόγο της απομόνωσής μου, δεν μιλούσα, ντρεπόμουν, γιατί ενώ ο πατέρας μου πίστευε στην καλή μου πλευρά, συνάμα τον ενοχλούσε αφάνταστα η
αναπηρία (όπως πίστευε) του τραυλισμού και του Tourette. Αντίθετα, η λανθασμένη αντιμετώπιση του ζητήματος με μοναδικό στόχο να ξεπεράσω το "πρόβλημα", το γιγάντωσε με αποτέλεσμα όχι μόνο στον φυσικό χώρο του σπιτιού να μην νιώθω άνετα, αλλά ταυτόχρονα να πιστέψω στην ενοχή μου για την αναστάτωση και απογοήτευση που είχα δημιουργήσει.

Δεν μπορούσα να κάνω όνειρα χωρίς να τα περιορίσω στα όρια του τραυλισμού και αυτά ήταν όνειρα μάταια, χωρίς ελπίδα, άχρηστα για ένα παιδί που δεν γαλήνευε ποτέ, γιατί κανείς δεν μου είπε τότε, δεν πειράζει και ας τραυλίζεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα και ας τραυλίζεις, μπορείς να εκφραστείς και ας τραυλίζεις, μπορείς να με ερωτευτείς και ας τραυλίζεις, μπορείς να κοινωνήσεις οτιδήποτε και ας τραυλίζεις, μπορώ να σε έχω φίλο και ας τραυλίζεις.

Μεγαλώνοντας και μόλις κατάλαβα ότι κανένας δεν μπορούσε να με βοηθήσει, ελευθερώθηκα και άρχισα να ψάχνω στο βαθύτερο εγώ μου για "άμυνες".
Τότε τις θεωρούσα άμυνες αλλά αργότερα είδα ότι ήταν ενισχυμένα συναισθήματα.
Αυτό για μένα σημαίνει ανοίγομαι, δέχομαι, ελευθερώνομαι, δεν κλείνομαι, αντίθετα εισέρχομαι στον κόσμο γνωρίζοντας πλέον ποιος είμαι.
Ταυτόχρονα όμως ανέπτυξα άλλες αισθήσεις, άλλους τρόπους επικοινωνίας, ανακάλυπτα διαρκώς νέα τεχνάσματα, ώστε να μπορέσω να συνυπάρξω με το «υπόλοιπο» κοινωνικό σύνολο, το οποίο δεν με ένιωσε ποτέ μέρος του.
Αγκάλιασα την ενσυναίσθηση, το ένστικτο, το βλέμμα, την ανάγκη για σωματική επαφή. Βρήκα διέξοδο από αυτή την δυσκολία της άμεσης επικοινωνίας, σε άλλους κόσμους και διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, την συγγραφή, την ζωγραφική, την μουσική.

Είναι σαν την δυσχέρεια που έχω στο να χαρακτηρίσω εύκολα ένα σχέδιο. Η προσπάθεια να ξεπεράσεις καταστάσεις σε γιγαντώνει. Ανακαλύπτεις το δικό σου
δρόμο μετά από επίπονη διαδικασία η οποία με βοήθησε στο να δω τα πράγματα εκ των έσω, την εσωτερική τους δομή. Την χαρά της αντιπαράθεσης, την πρόκληση του απρόοπτου, του απρόβλεπτου, την ανάγκη του επαναπροσδιορισμού τω σχέσεων.

Καταδικασμένος σε αυτή την λεκτική επικοινωνιακή δυσπραγία, αγάπησα ιδιαίτερα τις γυναίκες στις οποίες η φύση παρέχει ένα απίστευτο χάρισμα, την συνδυαστική σκέψη. Αυτές μόνο κατάλαβαν την αναπόφευκτα συγκεχυμένη ενοχή που με ταλάνιζε ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: την δική μου και των άλλων.

Μετά την εφηβεία σταματά ο κατά μέτωπο χλευασμός. Η αλλαγή όμως μέσα μου είχε συντελεστεί. Αισθανόμουν ακόμη το ειρωνικό τους γέλιο να μου ακουμπά την πλάτη, να μου βαραίνει το βάδισμα.
Στα σχολικά χρόνια, σε αυτές τις ηλικίες, το ζήτημα είναι ξεκάθαρο και διακριτό. Ο πραγματικός εφιάλτης αρχίζει όταν οι επιθέσεις στην διαφορετικότητα διαχέονται σε κοινωνικό επίπεδο, από ανθρώπους που ζουν την ασήμαντη και χωρίς συναισθήματα θλιβερή ζωή τους, που αγόγγυστα ελλείψει συνείδησης υπομένουν, χωρίς διαφορά από την χαρά στην λύπη, από τον ύπνο στην εγρήγορση, από τον έρωτα στον χωρισμό.

Δεν είναι νέο το φαινόμενο και δεν παρατηρείται μόνο στο σχολείο. Πάντα υπήρχε. Τώρα έχει γίνει πιο βίαιο.
Ακούω συχνά ότι η ζωή είναι σκληρή και πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις. Συμφωνώ με την σκέψη, διαφωνώ με τον τρόπο.
Αντιστρέψτε τον συλλογισμό και θα καταλάβετε ότι το άγνωστο άρα και εχθρικό τείνει να είναι το συναίσθημα και για αυτό διώκεται.
Τι είναι στην ουσία η ιδιαιτερότητα και ο,τι το διαφορετικό εμπεριέχει; Μία μόνιμη διαρκής και αναγκαστική έκθεση του εαυτού. Μία ακούσια εξωτερίκευση την οποία ο άλλος δεν έχει μάθει να δέχεται, επειδή ακριβώς δεν βλέπει δεν ακούει
πέρα από τα στερεότυπα του δικού του κόσμου.

Εδώ και χρόνια (αυτό το παρατηρούμε και στην τέχνη) η ευαισθησία, το ένστικτο, το συναίσθημα θεωρείται μειονέκτημα. Ακόμη και ο έρωτας. Ο έρωτας εκθέτει.
Είναι μειονέκτημα να εκτίθεσαι. Είναι πλεονέκτημα να αμύνεσαι, αλλά η άμυνα χωρίς όρια, γίνεται είδος αυτισμού όπως το μοναχικό χρυσόψαρο κολυμπά άφοβα στην γυάλα του.
Κρύβομαι για να μην πληγωθώ, αλλά πεθαίνω επειδή κρύβομαι από τα αδηφάγα ελεγκτικά βλέμματα των άλλων και αυτός ο θάνατος είναι η παράπλευρη απώλεια, της άστοχης επανάστασής τους.
Ίσως και για αυτό επέλεξα να γίνω εικαστικός. Για να εκθέτω σε μία εικόνα αυτό που με βεβαιότητα επιλέγω εγώ.

Όσοι με γνωρίζουν, στην αρχή πιστεύουν ότι είμαι αδιαπέραστος χαρακτήρας ή ένας άνθρωπος ο οποίος απαξιώνει τους άλλους με την σιωπή. Δεν είναι έτσι,
πληρώνουν το τίμημα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων. Μοναχικό παιδί από ανάγκη και αργότερα μοναχικός άνθρωπος από μοναδική επιλογή, χωρίς να περιφρονώ
τους γύρω μου, χωρίς να τους υποτιμώ, άλλωστε ο καθένας μας κάπου ανήκει, ορίζω πλέον τον χώρο μου από αμοιβαίες καταθέσεις ψυχής.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Με τον καιρό ανακάλυψα ότι αν γίνω καλύτερος από τους διώκτες μου, δεν θα τραυλίζω.
Έγινα καλύτερος συνέχισα να τραυλίζω, συνέχισα να έχω τικ, αλλά δεν μου χαρακτηρίζουν πλέον την ζωή, την καθημερινότητα και την ύπαρξη μου.

Δημιουργήστε ένα περιβάλλον, ένα ενδιαφέρον, έναν σκοπό, στο οποίο θα πιστέψει το παιδί. Θα νιώσει θετικά διαφορετικό εκεί μέσα. Διαφορετικά από τους κάφρους, τους ηλιθίους που το εκφοβίζουν. Δεν αναφέρομαι στην επικίνδυνη και ανούσια σιγουριά μιας γυάλας. Μιλώ για την σιγουριά που θα νιώσει στο δικό του δημιουργικό χώρο. Μόνο έτσι θα εδραιώσει μέσα του την βεβαιότητα ότι σε κάτι είναι καλό. Κάτι να το κρατά ζωντανό, να νιώθει την ζωή πολύ περισσότερο από τους εφιαλτικούς διώκτες του. Αλώβητο δεν θα μένει ποτέ, αλλά με την γνώση της διαφορετικότητας του, θα επιλέξει αυτό για ποια μάχη θα έχει αξία να πληγωθεί.

Η ιδιαιτερότητα, του καθενός, αυτό το διαφορετικό που μας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους είναι και η ελευθερία του προς τον προσωπικό του δρόμο.

Αυτή είναι και η πορεία μου, όπου θα σχεδιάσω τα όνειρά μου, θα αγαπήσω και τελικά θα συγχωρέσω όταν πλέον όλο το παρελθόν, θα με συνοδεύει στο μέλλον σαν μία πληγή που έκλεισε, επειδή το αποφάσισα εγώ.

Γιώργος Καζάζης
Αθήνα 10 Ιουλίου 2018

Love and Death



Αυτή η νέα πραγματικότητα σιγά σιγά απομακρύνεται, αλλά συνάμα επανέρχεται. Τότε τρέχω να κρυφτώ, με την ελπίδα να αφανιστώ στις αχνές σχισμές που αφήνει η εναλλαγή.
Και εξαϋλωμένος πια, επιστρέφω πού; Σε ένα σιωπηλό νεκροταφείο διάφανων εικόνων, που με λεπτότητα σκότωσα εγώ.
Τρομάζω να χαθώ στην σιωπή του εξουθενωμένου κενού, που παλαιότερα μου έδινε την δύναμη της πάλης με μία ύλη χυμώδη και ζωντανή.
Με ποια αντοχή θα κατανοήσω την διαφορά της περίσσειας από του μέτρου, του σημαντικού από του ασήμαντου, όταν οι δαίμονες μου που με προλαβαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, προμηνύουν την καταστροφή τροφοδοτώντας ανηλεώς την μνήμη μου.
Όταν δεν κρύβομαι, αμύνομαι στην συλλογική συνείδηση της εγκόσμιας πραγματικότητας εισχωρώντας βαθύτερα στο δικό μου αφηρημένο δάσος, όπου κάθε φορά με ένα αέναο κύκνειο άσμα, θάβω και ανασταίνω εναλλάξ ο,τι περιττό, μέχρι το απόλυτο Κάλλος να νικήσει τον προσωρινό θάνατο.
Κάποιες στιγμές όταν έρχεται η λύτρωση του νικητήριου θανάτου, βλέπω με θλίψη τις πληγές μας αμφότερα να αιμορραγούν, σαν η νίκη αυτή να είναι ένα είδος αβάσταχτα ήρεμης διακοπής και επαναφοράς.
Με μανία τότε ανασυντάσσομαι, γίνομαι γιγάντιο μάτι με απέραντη ακοή, δέρμα προορισμένο να θωπεύει και προσπαθώ να καταλάβω, να νιώσω, να ψηλαφήσω, να αφουγκραστώ με ορθάνοιχτα μάτια τις πληγές της δίκης μου επίθεσης.
Θα πενθήσω το Κάλλος, όταν πλέον όλο του το παρελθόν, θα με συνοδεύει στο μέλλον.

Γιώργος Καζάζης
Ιούνιος 2018

2018 / Recent Works





Άποψη από την γκαλερί  Donopoulos IFA

Γιάννης Μπόλης, κείμενο για τον κατάλογο της έκθεσης Recent Works, Donopoulos International Fine Arts, Θεσσαλονίκη


Πέντε εικαστικοί καλλιτέχνες. Πέντε διαφορετικές διαδρομές και τρόποι έκφρασης. Οι συνθέσεις των Χαράλαμπου Κατσατσίδη, Γιώργου Καζάζη, Παναγιώτη Σιάγκρη, Θοδωρή Δασκαλάκη και Βάνας Φερτάκη, σε άμεση συνομιλία μεταξύ τους, έρχονται να «αφηγηθούν» ιστορίες προσωπικών και συλλογικών βιωμάτων, να προσεγγίσουν σύγχρονες πραγματικότητες, να απεικάσουν τη ζωτική τους σχέση με τον κόσμο, να αναφερθούν στη δύναμη και την αντοχή των εικόνων, να επιβεβαιώσουν την ποιότητα της πλαστικής τους γλώσσας, να καταγράψουν τη συνοχή και τη συνέπεια των επιλογών του κάθε δημιουργού.

Ο χειρισμός και η επεξεργασία του χρώματος, διεκδικεί πρωταρχική θέση στη ζωγραφική του Χαράλαμπου Κατσατσίδη. Μια πινελιά ρευστού χρώματος γίνεται το σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία ενός ολοκλήρου σύμπαντος εικόνων. Η πλαστικότητα, η πυκνότητα και η συμπλοκή των σχημάτων, οι εξπρεσιονιστικές παραμορφώσεις, οι χρωματικές λάμψεις και τα κυρίαρχα πλέγματα των γραμμών χαρακτηρίζουν τις συνθέσεις του, τις σχέσεις των μοτίβων και των μορφών τους, τους διφορούμενους, ρευστούς και ελλειπτικούς χώρους.

Σε ευθεία αντιστοιχία με συναισθηματικές λειτουργίες, μνημονικές ανακλήσεις και βιωματικές καταστάσεις, ο Γιώργος Καζάζης παρουσιάζει έναν «ενδιάμεσο» κόσμο, στο μεταίχμιο φαντασίας και πραγματικότητας, παρουσίας και απουσίας, έναν «άλλο» κόσμο στις παρυφές του συνειδητού και του ασυνείδητου, ανοιχτό σε πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες, που, ωστόσο, δεν στερείται ρομαντικής-λυρικής ατμόσφαιρας και μεταφυσικής γοητείας: απρόσμενες σκηνογραφίες, φασματικές εμφανίσεις, απροσδόκητες συναντήσεις και συνδυασμοί, αιωρούμενα, αφηρημένα χρωματικά μορφώματα, αποσπασματικά είδωλα.

Στις συνθέσεις του Παναγιώτη Σιάγκρη, δυναμικές χρωματικές φόρμες αντιπαρατίθενται, παραμορφώνουν και αποδομούν τους, περισσότερο ή λιγότερο, αναγνωρίσιμους αρχιτεκτονικούς χώρους, δημιουργώντας ένα ανοιχτό πεδίο μεταπλάσεων, εκλύοντας ενέργεια, ενισχύοντας την εντύπωση της κίνησης, της έκρηξης και της διάσπασης. Με εξπρεσιονιστική ένταση, προσεγγίζει όψεις και εκδοχές ενός κατακερματισμένου κόσμου, προτρέποντας σε κριτική ενδοσκόπηση και αναστοχασμό, προτείνοντας, ταυτόχρονα, την απεμπλοκή και τη μετάβαση σε κάτι νέο και διαφορετικό.

Ο Θοδωρής Δασκαλάκης επικαλείται μια βαθύτερη επικοινωνία μέσα από τον αισθησιασμό και την αμφισημία των θεμάτων του, τις χρωματικές ποιότητες, τις αλληγορικές αναφορές, την αίσθηση του αινίγματος, το διάχυτο σουρεαλιστικό πνεύμα. Τα έργα του συγκροτούν την παράδοξη σκηνή ενός θεάτρου της ανθρώπινης ζωής, των μεταμορφώσεων και των επιλογών της, των διχασμών, των παγιδεύσεων και των καταπιεσμένων επιθυμιών, οδηγούν σταδιακά στην καταβύθιση στην επικράτεια του ονείρου και του υποσυνείδητου.

Η Βάνα Φερτάκη εικονογραφεί τις εμμονές της σε παλλόμενες ζωγραφικές συνθέσεις στις οποίες το ανεικονικό στοιχείο συνυπάρχει με το παραστατικό. Ο ρυθμός των γραμμικών στοιχείων και των γραφισμών, η δύναμη της χειρονομιακής γραφής και του χρώματος συμβιώνουν με εικονιστικά σύμβολα, ορίζουν διαδρομές σε αχαρτογράφητες και απροσδιόριστες περιοχές μιας χαοτικής και περίπλοκης πραγματικότητας, που παραπέμπει στη σύγχρονη πραγματικότητα αλλά και σε προσωπικές, υπαρξιακές αναζητήσεις και αγωνίες.

Γιάννης Μπόλης
Ιστορικός της τέχνης





2016 / 35x35



35x35, Art Project Vol II, Copelouzos Family Art Museum, 2016
Curating: Ελένη Γατσά



Η αυτοσχέδια σχεδία, είναι η αρχή μιας προσωπικής βιωματικής προσπάθειας, για ο,τι νέο.
Η σωστική λέμβος, είναι η εναπόθεση του νέου, στους κόλπους του κοινού πολιτισμού.
Η μεταξύ τους διαδρομή, είναι η απενοχοποιημένη προσπάθεια μετάβασης από την μία κατάσταση στην άλλη, απηλλαγμένη από την όποια κοινή συναισθηματική φόρτιση.
Ο Καλλιτέχνης ορμά από την σχεδία στην λέμβο, υπερτονίζοντας την άποψή του, κάνοντας έργο όχι το γεγονός, αλλά την αμφιταλάντευση μεταξύ των ενοχών του και του προσωπικού του ευδαιμονισμού, στοχεύοντας στην κάθαρση όλων.

Γιώργος Καζάζης

2013 / Allgemeines Künstlerlexikon



De Gruyter, Allgemeines Künstlerlexikon, Band 79, VÖ: 15. Juni 2013 by Konstantin Alexiou





Καζάζης Γιώργος, Έλληνας ζωγράφος, γεν. 1958, Αθήνα όπου και ζει.

1977-83 Σπουδές ζωγραφικής στην Αθήνα, μεταξύ άλλων και στον Γιώργο Μαυροΐδη και στον Νίκο (Κεσσανλή).
Από το 1990 είναι καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας.

2000-01 Μέλος του Project Space στην Αθήνα.
Στην σύγχρονη ελληνική τέχνη θεωρείται Post-Pop-Art-καλλιτέχνης, ο οποίος αντικατοπτρίζει με κριτική τον καταναλωτισμό της κοινωνίας και την διαμόρφωση ταυτότητας μέσα από τα ΜΜΕ.

Αρνείται να χρησιμοποιήσει μια συναισθηματική και επιφανειακή γλώσσα εικόνας. Για τα έργα του χρησιμοποιεί θέματα από Design, Lifestyle, Μόδα καθώς και εικόνες της συλλογικής μνήμης και συνθέτει με αυτά κολάζ που μοιάζουν κυνικά. Χρησιμοποιεί π.χ. Φωτογραφίες από: διαφημίσεις μόδας, κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών και Joypads, κτίρια γνωστών αρχιτεκτόνων, πολιτικά συμβάντα κλπ. Επεξεργάζεται τις εικόνες ψηφιακά στον υπολογιστή, έτσι ώστε, αποκομμένες από το αρχικό νόημα, τοποθετημένες δίπλα δίπλα η μια στην άλλη να μοιάζουν ισάξιες. Κατόπιν τις μεταφέρει συνήθως σε μεγάλες οθόνες.

Τα έργα του, έντονα χρωματισμένα με ακρυλικά χρώματα, τηρούν την παράδοση της Pop- Art. Συχνά περιορίζει τις φωτογραφίες σε φόρμες, οπότε χάνουν τον αρχικό συμβολισμό τους. Έτσι π.χ. δείχνει στην σειρά από χαρτί WTC (2004) τμήματα των γκρεμισμένων δίδυμων πύργων του World Trade Center στη Νέα Υόρκη, μπροστά από τα οποία ποζάρει ένα κοριτσάκι φορώντας καπέλο με την επιγραφή “Britney Spears” , με μία φιγούρα του Pokemon. 
Οι υπόλοιπες εικόνες της σειράς δείχνουν σαν μελέτη πάνω στη δομή της κατεστραμμένης αρχιτεκτονικής ψηλών κτηρίων. Επιλέγει για αυτό λεπτομέρειες (τμήματα) και ανασυνθέτει με αυτές νέες συμμετρικές μορφές.

Επίσης το 2004, επιλέγει ως θέμα για μια σειρά το αμόκ που έπαθαν δυο μαθητές το 1999 στο σχολείο Columbine (Columbine, όλα ακρυλικό σε καμβά). Η τραγωδία μετατρέπεται εδώ σε ένα πολύχρωμο πάρτυ με μπαλόνια, glitter και ακρυλικό χρώμα. Ο Κ. αποφεύγει μία ανοιχτή κριτική προς τον πολιτισμό και την κοινωνία, καθώς παραθέτει μόνο μεμονωμένα αντικείμενα και μορφές σώματος από τις γνωστές σε όλους εικόνες.

Ήδη προγενέστερα έργα μαρτυρούσαν το ενδιαφέρον του για φόρμα και χρώμα στην τέχνη. To 1997-98, σε μια σειρά μεγάλων τετραγώνων έργων, συνθέτει με διακοσμητικό τρόπο φόρμες από αλλοιωμένες εικόνες.: μεταξύ άλλων Funny couple, Pink Μotif (όλα ακρυλικό σε καμβά). Τα στοιχεία των έργων αυτών είναι έτσι τοποθετημένα, ώστε με την πρώτη ματιά να δείχνουν διακοσμητικά και να αποφεύγουν έναν χαρακτηρισμό με βάση το περιεχόμενό τους.

Μια οικειότητα με το διακοσμητικό στοιχείο φέρουν και οι νεότερες δουλειές του Κ., στις οποίες μεταξύ άλλων χρησιμοποιεί και την τεχνική του Plexiglas και Airbrush. Π.χ. Αirports (2005-06) , Males Females (2012). Πέρα απ’ αυτό πειραματίζεται με τυπώματα Lambda υψηλής ποιότητας στα οποία συνδυάζει γραμματοσειρές, φωτογραφίες και ζωγραφική. Π.χ. Hero (2007) Αθήνα, Υπουργείο παιδείας & πολιτισμού, Άνδρος, Ίδρυμα Γουλανδρή Συνεντεύξεις: Culture 3/10/09, Αυγή 4/11/09, Time 30/3/11. [...]

GEORGE KAZAZIS / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ / COPYRIGHT 1984-2018 / LAST UPDATE JUN 2018