Love and Death



Αυτή η νέα πραγματικότητα σιγά σιγά απομακρύνεται, αλλά συνάμα επανέρχεται. Τότε τρέχω να κρυφτώ, με την ελπίδα να αφανιστώ στις αχνές σχισμές που αφήνει η εναλλαγή.
Και εξαϋλωμένος πια, επιστρέφω πού; Σε ένα σιωπηλό νεκροταφείο διάφανων εικόνων, που με λεπτότητα σκότωσα εγώ.
Τρομάζω να χαθώ στην σιωπή του εξουθενωμένου κενού, που παλαιότερα μου έδινε την δύναμη της πάλης με μία ύλη χυμώδη και ζωντανή.
Με ποια αντοχή θα κατανοήσω την διαφορά της περίσσειας από του μέτρου, του σημαντικού από του ασήμαντου, όταν οι δαίμονες μου που με προλαβαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, προμηνύουν την καταστροφή τροφοδοτώντας ανηλεώς την μνήμη μου.
Όταν δεν κρύβομαι, αμύνομαι στην συλλογική συνείδηση της εγκόσμιας πραγματικότητας εισχωρώντας βαθύτερα στο δικό μου αφηρημένο δάσος, όπου κάθε φορά με ένα αέναο κύκνειο άσμα, θάβω και ανασταίνω εναλλάξ ο,τι περιττό, μέχρι το απόλυτο Κάλλος να νικήσει τον προσωρινό θάνατο.
Κάποιες στιγμές όταν έρχεται η λύτρωση του νικητήριου θανάτου, βλέπω με θλίψη τις πληγές μας αμφότερα να αιμορραγούν, σαν η νίκη αυτή να είναι ένα είδος αβάσταχτα ήρεμης διακοπής και επαναφοράς.
Με μανία τότε ανασυντάσσομαι, γίνομαι γιγάντιο μάτι με απέραντη ακοή, δέρμα προορισμένο να θωπεύει και προσπαθώ να καταλάβω, να νιώσω, να ψηλαφήσω, να αφουγκραστώ με ορθάνοιχτα μάτια τις πληγές της δίκης μου επίθεσης.
Θα πενθήσω το Κάλλος, όταν πλέον όλο του το παρελθόν, θα με συνοδεύει στο μέλλον.

Γιώργος Καζάζης
Ιούνιος 2018

GEORGE KAZAZIS / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ / COPYRIGHT 1984-2018 / LAST UPDATE JUN 2018