Press / 2001

1. Ellenomouseion
2. Kaleidoscope world


1. Manos Stefanidis, Ellenomouseion - Six centuries of Greek Painting (Vol. II) 'Militos' Publications, 2001


(p. 570) ...Overall his research stands out for its originality and keen sense of humour, as well as for its determination to subvert -or at least underminethe established codes of visual behaviour. Kazazis - just as G. Iliadis and G. Harvalias- develops an illustrated idiom with its own conceptual orientations. Kazazis takes pictures from magazines and the internet, computer-processes them and prints them on smooth acrylic surfaces. His standard themes are about repetitive decorative patterns associated both with the popular art of the East and with the imagery of computers or video games. The sense of humour we mentioned above lies in the manifestly "constructe" character of his compositions. The motifs he employs are heraldically organised and repeated to form circular patters. The contrast between strong colours turns his works into emblems of a painting after pop art and shortly before the domination of the electronic image. The interesting element, both in Kazazis and his likeminded colleagues, is their attempt to make a distanced and "mechanical" image through a thoroughly manual process. This element is more generally a deeper trait of modern Greek culture which, despite the influx of technology, insists on the manual production of its artistic products.

(p. 622) ...But let us go back to the classification by Edward Lucie-Smith and to the authoritative -as well as entertaining- Art Today (Phaidon, 1996). In the chapter "After Pop Art" we would certainly include Nikos or Pavlos or Romanou or Akrithakis - without in any way questioning their individualitybut also Aidinis or Kazazis...


2. Marina Fokidis, Kaleidoscope world, Ependitis / Symbol newspaper, 23 June 2001

Since 1980 the "low-ideology" -as in "low-fat"- lifestyle is the most prevalent way of living for today's citizens. Naturally, art and its entire system reflected this mood as typified by Jeff Koons, who is forever condemned to be seen as the symbol of the overall levity of the 1980s, with its boundless consumerism, its shallowness, its materialism and the commercialization of everything! A few years later the large colorful paintings of George Kazazis document the current trends of the contemporary lifestyle and criticize the constantly renewed styles, the emergence of new needs and the pursuit of the "new". Decorative motifs and colors from the world of fashion are combined with the latest and best-designed technological objects to create images which reflect the perfection found in adverts. The surfaces, the lines, the themes - everything seems to generate mixed feelings in the viewer who, before these paintings, is naturally torn between the uncontrollable desire to acquire these objects and the sour taste of mindless consumption. In contrast with Miltos Manetas, who was the first to promote technological objects as contemporary still lifes in order to point to the ingress of technology into everyday life, George Kazazis does not seem to be using them to signify progress. In an age when technology is an integral part of daily life, Kazazis seems to employ these objects, which he takes directly from magazines and the Internet, in combination with fresh flowery motifs to denounce the deceit of advertising, which is so perfect as to manage -almost always, unfortunately- to overcome our defenses.

1. Ελληνομουσείον
2. Kaleidoscope world


1. Μάνος Στεφανίδης, Ελληνομουσειον - Έξι αιώνες Ελληνική Ζωγραφική (Τόμος Β') Εκδόσεις 'ΜΙΛΗΤΟΣ' 2001

(σελ. 570)...Η όλη του έρευνα διακρίνεται για την πρωτοτυπία και το υποψιασμένο χιούμορ της, όπως επίσης και για τη βούλησή της να ανατρέψει ή -έστω- να αμφισβητήσει τους καθιερωμένους κώδικες οπτικής συμπεριφοράς. Ο Καζάζης όπως εξ' άλλου και ο Γ. Ηλιάδης και ο Γ. Χαρβαλιάς, εξελίσσει ένα εικονογραφημένο ιδίωμα που ενσωματώνει εννοιολογικούς προσανατολισμούς.
 Παίρνει εικόνες από περιοδικά και από το internet, τις επεξεργάζεται, τις προβάλλει μέσω υπολογιστή και τις αποτυπώνει σε λείες ακρυλικές επιφάνειες. Τα σταθερά θέματά του έχουν να κάνουν με διακοσμητικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα (patterns), τα οποία σχετίζονται τόσο με τη λαϊκή τέχνη της ανατολής όσο και με τις εικόνες των computers ή τα video games. Η προφανής κατασκευαστικότητα των συνθέσεών του συνιστά και το χιούμορ που υπαινίσσεται παραπάνω. Τα μοτίβα που χρησιμοποιεί οργανώνονται εραλδικά, επαναλαμβάνονται και καταλήγουν σε κυκλοτερείς διατάξεις. Η αντιπαράθεση των έντονων χρωμάτων καθιστά τους πίνακές του σημαίες μιας ζωγραφικής μετά την pop art και λίγο πριν την επικράτηση της ηλεκτρονικής εικόνας. Το ενδιαφέρον στοιχείο και του Καζάζη και των ομοϊδεατών του καλλιτεχνών είναι ότι επιχειρούν να κατασκευάσουν μιαν εικόνα αποστασιοποιημένη και «μηχανική» με διαδικασία ακραιφνής χειρωνακτική.
Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό εκφράζει ανάγλυφα το βαθύτερο βίωμα της νεοελληνικής κουλτούρας, η οποία παρ' ότι ζει στην πλημμυρίδα της τεχνολογίας, επιμένει στη χειροποίητη κατασκευή των καλλιτεχνικών προϊόντων. 

(σελ. 622)...Ας γυρίσουμε όμως στην ταξινόμηση του Edward Lucie-Smith και του έγκυρου -όσο και ψυχαγωγικού- Art Today, εκδ. Phaidon, του 1996. Στο κεφάλαιο «Μετά την Pop Art» θα τοποθετούσαμε ασφαλώς τον Νίκο ή τον Παύλο ή τη Ρωμανού ή τον Ακριθάκη -χωρίς επ' ουδενί ν' αμφισβητούμε την ατομική τους ιδιαιτερότητα- αλλά και τον Αϊδίνη ή τον Καζάζη...


2. Μαρίνα Φωκίδη, Kaleidoscope world, Εφημερίδα Επενδυτής / Symbol, 23 Ιουνίου 2001

Από το 1980 και μετά, το ελαφρύ σε ιδεολογία -κατά το ελαφρύ σε λιπαρά- lifestyle είναι ο επικρατέστερος τρόπος ζωης του σύγχρονου πολίτη. Όπως ήταν φυσικό, η τέχνη και όλη η υποδομή της αντικατόπτριζε αυτήν τη διάθεση, με κύριο εκπρόσωπο της τον Jeff Koons, ο οποίος είναι καταδικασμένος να θεωρείται το σύμβολο όλης της ελαφρότητας της δεκαετίας του 1980. Του ασύστολου καταναλωτισμού της ρηχότητας, του υλισμού, της εμπορευματοποίησης των πάντων! Μερικά χρόνια αργότερα οι μεγάλοι πολύχρωμοι πίνακες του Γιώργου Καζάζη αποτελούν την τοπιογραφία των σύγχρονων τάσεων του σημερινού lifestyle, ασκώντας κριτική στη διαρκή ανανέωση των στιλ, στη διαμόρφωση των καινούριων αναγκών και το κυνήγι του "νέου". Διακοσμητικα μοτιβα και χρώματα από το χώρο της μόδας παρουσιάζονται σε συνδυασμό με τα πιο καινούρια και καλοσχεδιασμένα τεχνολογικά αντικείμενα, δημιουργώντας εικόνες που παραπέμπουν στη τελειότητα της διαφήμισης. Οι επιφάνειες, η γραμμή και η θεματολογία, όλα μοιάζουν να συντελούν στη γέννηση ανάμεικτων συναισθημάτων στο θεατή ο οποίος, μπροστά σε αυτούς τους πίνακες, είναι φυσικό να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη επιθυμία να αποκτήσει τα αντικείμενα που βλέπει και στη πικρή γεύση της ανούσιας κατανάλωσης. Σε αντίθεση με το Μίλτο Μανετα, ο οποίος πρότεινε για πρώτη φορά τα τεχνολογικά αντικείμενα, ως σύγχρονες νεκρές φύσεις προκειμένου να σηματοδοτήσει την εξάπλωση της τεχνολογίας στη καθημερινότητα, ο Γιώργος Καζάζης δεν μοιάζει να τα χρησιμοποιεί για να επισημάνει πρόοδο. Σε μια εποχή κατά την οποία η τεχνολογία είναι απόλυτα συνυφασμενη με την καθημερινή ζωή, ο Καζάζης φαίνεται να χρησιμοποιεί αυτά τα αντικείμενα, τα οποία μάλιστα δανείζεται απευθείας από περιοδικά και από το Internet, σε συνδυασμό με ανθισμένα ολόφρεσκα μοτιβα για να επισημάνει την πλάνη των διαφημίσεων, η οποία είναι τόσο τέλεια ώστε δυστυχώς σχεδόν πάντα καταφέρνει να κάμψει την αντίσταση μας.